32597

             ความกลัวเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ เริ่มแรกพระเจ้าสร้างมนุษย์ให้อยู่ในที่ที่ปลอดภัย พวกเขาไม่ต้องกังวลและกลัวสิ่งใด พวกเขามีอาหารเพียงพอ น้ำดื่มก็สะอาดบริสุทธิ์ สัตว์ต่างๆ ไม่ทำร้ายซึ่งกันและพวกมันก็ไม่ทำอันตรายมนุษย์ ไม่มีมลภาวะและปราศจากเชื้อโรคใดๆ

           ต้นกำเนิดของความกลัว มาจากความบาปที่มนุษย์ได้เริ่มต้นกระทำ และเราต้องยอมรับว่า ความกลัวเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ บุคคลผู้เป็นผู้นำ เป็นตัวแทนของพระเจ้าในพระคัมภีร์ต่างมีความกลัว โมเสสกลัวการเผชิญหน้ากับฟาโรห์ โยชูวากลัวการนำประชากรของพระเจ้าต่อจากโมเสส เอลียาห์กลัวและหนีการตามไล่ล่าชีวิตของเขาจากผู้นำประเทศในเวลานั้น เปโตรกลัวเมื่อต้องเผชิญกับคำถามว่าเขารู้จักพระเยซูหรือไม่

          มีโรคแปลกประหลาดอยู่โรคหนึ่งคือ “โรคปราศจากความกลัว” ผู้เป็นโรคนี้จะกล้าทำอะไรต่างๆ ที่อาจเป็นอันตรายต่อตัวเอง เช่น การยืนที่ขอบหน้าผา การจับโลหะที่มีความร้อนสูง และอื่นๆ โดยที่เขาสามารถทำได้โดยไม่กลัวเลย เพราะประสาทบางส่วนผิดปกติไป เรากลับพบว่า “ความกลัว” บางครั้งก็มีประโยชน์ เพื่อเราจะปกป้องตนเองจากอันตราย

          อย่างไรก็ตาม “ความกลัว” ที่กัดกินชีวิต กัดกินความคิด กัดกินเวลาพักผ่อน เพราะหลายคนกลัวจนเกิดความเครียดสูงและนอนไม่หลับ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มาจากพระเจ้า ความกลัวลักษณะนี้ไม่เป็นประโยชน์แต่เป็นโทษมหาศาล คริสเตียนอาจกลัว แต่ “เราต้องไม่ตกอยู่ในความกลัว” คริสเตียนอาจกังวลแต่ “เราต้องไม่ตกอยู่ในความกังวล” ความกลัวที่กัดกินเรา เริ่มจากการครุ่นคิดต่อเนื่อง พูดคุยกับผู้อื่นเรื่องเดียวกันซ้ำๆ ใช้เวลามากมายหาทางป้องกัน จนกลายเป็นความวิตกจริตไป

         การกลับมาใช้เวลากับพระเจ้า คิดใคร่ครวญพระคำ อธิษฐาน นมัสการ เป็นสิ่งที่เราควรทำมากที่สุดในเวลาที่ยากลำบาก ทุกข์ใจ กังวล และกลัว ใช้เวลาอย่างมีคุณภาพกับพระเจ้า นิ่งฟังพระสุรเสียงของพระองค์ เพราะเพียงคำๆ เดียวที่พระองค์จะตรัสกับท่าน ความกลัวทั้งสิ้นจะมลายหายไปในทันที ความกล้าหาญจะเข้ามา สติปัญญาจะตามมา เราจะป้องกันชีวิตจากอันตรายอย่างสมเหตุสมผล และเราจะอยู่กับความกลัวอย่างสมดุลย์